Hoe en Waar we wonen
(om de foto's te zien, klik hiernaast links of hieronder)
We leven in een mansion. Dat doet denken aan een groot herenhuis
in Engeland, maar spijtig genoeg daar gelijkt het helemaal niet
op. "Mansion" is het woord dat in Japan gebruikt wordt
voor nieuwbouwappartementen. Zulke gebouwen zijn onpersoonlijk
en gelijken allemaal op elkaar, maar in ieder geval, ze zijn
goed beveiligd tegen aardbevingen, goed geïsoleerd en comfortabel.
We leven in een 3LDK: living,
dining, kitchen en drie kamers. Groot is dat niet, ongeveer 65
vierkante meters. Naar Japanse maatstaven al niet slecht. Appartementen
van een lagere categorie worden apaato genoemd. Het eerste jaar
hebben we in een apaato gewoond van de Yokohama Bank. De luxe
is in een apaato minimaal. In onze apaato waren de ruimtes op
Japanse wijze ingericht. Dat leek aangenaam, maar in de winter
kwam de koude van onder lege ruimtes onder de tatamimatten. Vermits
er geen centrale verwarming wordt gebruikt in Japan, viel dat
niet zo mee. Ook kwam er tocht door alle kieren en gaten. Hoeveel
we ook kuisten, stof was er overal. En in de zomer krioelde het
van insecten en kakkerlakken. Nee, nu we in een mansion wonen
heb ik begrepen dat het woord mansion eigenlijk nog niet zo misplaatst
is.
Onze mansion staat in Noge-cho. Het is een volkse wijk. Juist na de Tweede Wereldoorlog was Noge een beruchte zwartehandelswijk. Na WOII ontbrak het aan van alles, velen leefden op straat en er was honger. Maar in Noge-cho kon men alles krijgen. Er werd op straat allerlei dingen verhandeld en kleine winkeltjes en bars schoten er als paddestoelen uit de grond. Nu nog is de wijk een volkse, werkmanswijk met nomiya's (kleine eenvoudige drinkplaatsen), goedkope restaurants en louche bars.
Dat was eigenlijk mijn eerste cultuurschok in Japan. Ik geloofde in de mythe van Japan als het land van de welopgevoede middenklasse. Maar zo simpel bleek het niet. Er bestaan hier ook klassenverschillen. Materieel is er misschien niet zoveel verschil tussen de Japanners onderling, maar er blijkt een duidelijk verschil in opvoeding. Er loopt hier ook ruig volk rond. Het is wel zo dat het verschil tussen vulgair en welopgevoed alle lagen van de bevolking doorkruist. Het is niet omdat men materieel beter gesteld is dat men beter opgevoed is. En het is niet omdat men een eenvoudige handarbeider is, dat men zou behoren tot de lagere klassen in de maatschappij.
In ieder geval, er zijn lekkere restaurantjes in onze buurt die veel meer charme hebben dan de kille, cleane, hautaine restaurants in de moderne wijken waar er namaak Franse keuken wordt geproduceerd. Er is zelf een Belgisch café in onze wijk, "Le Temps Perdu". Dat is een enorm geluk. Het enigste Belgisch café in Yokohama. Duvel, Chimay, Orval, Hoegaerden, … moet ik niet ontberen. En het is een goede plaats om mensen uit de buurt te ontmoeten. Trouwens, ik spreek beter Japans als ik gedronken heb. En de mensen verstaan me ook zonder probleem als ze al een glas op hebben.
Een nadeel van onze buurt is dat er twee straten verder een
groot modern speelhol is gelegen waar de mensen in de weekends
op de paardenwedstrijden kunnen wedden.
Zaterdag en Zondag wordt onze buurt
overspoeld met honderden mannen die naar hier afzakken. Ze palmen
heel de buurt in en lopen nerveus rond met een gespecialiseerde
wedstrijdkrant, een pen en een mini-radio om de uitslagen te
kunnen horen. Er zitten er nogal wat tussen die zich bezuipen
op de stoep en midden in de dag hun roes uitslapen in de goot
of op de publieke banken. Dat speelvolk trekt ook louche types
aan die discreet gouden horloges of briquets trachten te verkopen.
Anderen spelen op straat poker voor geld. Daar heb ik nog geen
foto's van. Dat is nogal delicaat. Nog niet zo lang geleden heb
ik van op afstand met de telelens die taferelen willen fotograferen
maar een yakuza op uitkijk had het direct in de gaten. "Weg,
weg, dat is hier alleen voor Japanners…", kwam die
zware gast me opzij duwend duidelijk maken. Fujiko had het ongeluk
om het idee te hebben om me te verdedigen. "Ha, kiest gij
ook al de kant van de vreemdelingen…", snauwde die
onbeleefde vent laagdunkend. Fujiko kan ook nogal goed schelden
als het er op aan komt. In een land waar de harmonie een van
de grootste deugden is, was het nogal pijnlijk om dat te moeten
ondergaan. Voorlopig is de goesting me vergaan om de ruige kant
van onze buurt in beeld te brengen.
Een ander eigenaardig fenomeen zijn de bosozoku's. Bosozoku's zijn een soort van Hell's Angels. Voor hen is de grootste daad van stoerheid om midden in de nacht met hun moto's met tientallen tegelijk en met zoveel mogelijk lawaai door de straten laveren tegen een slakkengang van 40 of 50 per uur. Plezant om de mensen wakker te brommen! En dan zijn er nog de zwarte camions en de jeeps van extreem rechts die op alle uren van de dag hun nationalistische discours en strijdliederen in alle wijken uitbazuinen via oorverdovende luidsprekers. "Hoe meer lawaai, hoe meer we gelijk hebben", schijnen die mannen te denken. Hoewel de wettelijke middelen aanwezig zijn, onderneemt de politie niets die tegen vervelende lawaaimakers en die opdringerige yakuza's. Maar in Nagano heeft de plichtsbewuste politie wel twee punten van mijn Japans rijbewijs afgetrokken omdat ik tegen 5km/u door een stopteken was gereden in plaats van daadwerkelijk te stoppen op een godsverlaten kruispunt in de velden waar in de verste verte geen tegenligger te bespeuren was.
In ieder geval, als het ons hier teveel wordt gaan we naar "Minato Mirai 21" op 800 meter van hier. Minato Mirai is een hypermoderne wijk en juist het tegenovergestelde van onze buurt. Ruime boulevards, brede voetpaden, chique winkels, musea en concertzalen, prachtige winkelcentra vol met importartikelen, parken, boten, de zee. Dat is juist het interessante van onze buurt: twee werelden liggen er zij aan zij. Voor foto's over Minato Mirai, ga naar de pagina's over MM21 in de Yokohama-sectie: www.belgium.co.jp/vincentvds/mm21a.html.
foto's I | foto's II | foto's III | foto's IV|
Terug naar start fotoboek